Ζώντας σε μια ξένη χώρα, έχεις δύο επιλογές: ή προσπαθείς να είσαι τέλεια, ή αποδέχεσαι ότι κάποια στιγμή θα γίνεις meme — του εαυτού σου.
Και επειδή εγώ επέλεξα το δεύτερο (όχι πάντα εθελοντικά), ορίστε μερικές από τις πιο αμήχανες, παράξενες αλλά τελικά αξιαγάπητες στιγμές μου στην Κορέα:
Όταν νόμιζα ότι λένε κάποιον “Huewon”… και δεν γυρνούσα καν να κοιτάξω
Στο ιππικό κλαμπ που πηγαίνω, όλοι αποκαλούνται “회원님” (huewon-nim).
Είναι κάτι σαν “κύριος/κυρία μέλος”, ένας ευγενικός, τυπικός τρόπος να απευθυνθείς σε κάποιον.
Το πρόβλημα; Νόμιζα ότι αυτός ήταν το… όνομα κάποιου!
Όποτε ο προπονητής φώναζε “Huewon-nim!”, εγώ δεν γύριζα καν — δεν με λένε Huewon, συγγνώμη κιόλας!
Έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται “Μα πόσοι Huewon υπάρχουν σ’ αυτό το κλαμπ;”
Spoiler: όλοι είμαστε Huewon.
Όταν μου είπαν “χρησιμοποίησε τα πόδια σου 세게” και εγώ κλότσησα… 3 φορές
Στην ιππασία, ο προπονητής μου έλεγε συνέχεια:
“Use your legs 세게!” (sege)
Που σημαίνει “πιο δυνατά”.
ΑΛΛΑ εγώ άκουγα “세 개” (se gae) = “τρεις φορές”!
Οπότε εγώ, με απόλυτη αυτοπεποίθηση, έκανα τρεις γρήγορες κλοτσιές στο άλογο, κάθε φορά. Το άλογο σοκαρισμένο, εγώ περήφανη, και ο προπονητής… speechless. Μέχρι που κατάλαβα.
Όταν πήγα στην πισίνα και βρέθηκα σε σκηνικό τύπου… open body conference
Στην Ελλάδα κολυμπούσα καθημερινά, 2.5 χλμ ή και παραπάνω. Όταν αποφάσισα να το ξαναρχίσω στην Κορέα, ήμουν ενθουσιασμένη.
Μέχρι που μπήκα στα αποδυτήρια.
Δύο διαφορετικές είσοδοι: άντρες – γυναίκες. Μπαίνω, και με υποδέχεται μια εικόνα εντελώς γυμνών γυναικών να κάνουν… συζήτηση.
Σαν να λέμε “καλημέρα, πώς πάει η εβδομάδα;” – αλλά γυμνές. Όλες. Μιλάνε, χτενίζονται, γελάνε.
Και το πιο σοκαριστικό;
Πρέπει να γδυθείς κι εσύ. Να κάνεις ντους οπωσδήποτε γυμνή με άλλες γυναίκες δίπλα σου. Και μετά φοράς το μαγιό σου.
Εν τω μεταξύ, όταν πάνε στη θάλασσα, είναι ντυμένες πιο πολύ κι απ’ όταν έχει χιονιά.
Πώς γίνεται;! Πού είναι η λογική;
Όταν είπα “Ξέρω πολύ καλά να καλπάσω” και έπεσα… σε 4 βήματα
Ένα διάστημα σταμάτησα την ιππασία λόγω εγκυμοσύνης. Όταν επέστρεψα, ήμουν σούπερ σίγουρη. Έρχεται ο νέος προπονητής:
“Ξέρεις να καλπάζεις;”
Εγώ: “Φυσικά!”
Στο τέταρτο stride canter…
πέφτω.
Όχι με θεαματικό τρόπο. Με τρόπο “πες μου ότι δεν με είδε κανείς”.
Με είδε.
Και δεν ήξερα καν πώς να τον κοιτάξω μετά. Ήθελα να δηλώσω απώλεια μνήμης. Ή αλλαγή επωνύμου.
Όταν μπήκα στο nail salon και… έπρεπε να βγάλω παπούτσια
Μπαίνω φουλ stylish, έτοιμη για περιποίηση.
Με κοιτάνε λίγο παράξενα. Κάτι δεν πάει καλά. Και τότε ακούω την ευγενική φωνή:
“Shoes, please~”
Ξεχνούσα ότι εδώ μπαίνεις σε nail salon σαν να μπαίνεις σε σπίτι. Ξυπόλυτη.
Το μόνο που έσωσε την κατάσταση είναι ότι φορούσα κάλτσες… διαφορετικές μεταξύ τους.
Οπότε η ντροπή έγινε πλήρης.
Τι έμαθα από όλα αυτά;
Ότι όσο και να προσπαθήσεις να “ταιριάξεις”, πάντα θα υπάρξουν στιγμές που θα νιώσεις σαν εξωγήινη.
Αλλά αυτές οι στιγμές είναι που σε κάνουν να καταλάβεις τη χώρα.
Και σιγά σιγά, κάπου ανάμεσα σε λάθη, άβολες σιωπές και μισομεταφρασμένες λέξεις… αρχίζεις να ανήκεις.
Καλώς ήρθες στην παρέα μου. Εδώ γράφω χωρίς φίλτρα για το τι σημαίνει να ζεις μακριά από την πατρίδα, να ξεκινάς από την αρχή, να νιώθεις άβολα αλλά και να γελάς με την καρδιά σου.
Αν θες να διαβάζεις κι άλλα σαν αυτό, μπορείς να γραφτείς στο newsletter μου.
the mean brunette 